Filter
Eén vraag. Vijf woorden. Die vijf totaal verschillende betekenissen krijgt zodra de klemtoon verschuift.
Moet ik dit nu doen?
Gaat dit werkelijk om een verplichting? Of heb ik mezelf wijsgemaakt dat het moet, terwijl niemand het vraagt? Veel van wat ik dagelijks doe, doe ik uit veronderstelde plicht. Ik stel dat ter discussie. Deze klemtoon maakt zichtbaar wat écht noodzakelijk is en wat ik van mezelf heb opgelegd.
Moet ik dit nu doen?
Ben ik hier de juiste persoon voor? Is dit mijn werk, of iemand anders' werk dat ik aan het overnemen ben? Ik heb de neiging dingen op te pakken waar anderen voor verantwoordelijk zijn. Deze klemtoon dwingt mij eerlijk te kijken of ìk hier ingrijpen moet, of dat ik door dat te doen iemand anders zijn eigen verantwoordelijkheid ontneem.
Moet ik dit nu doen?
Is dit het juiste ding om te doen, op dit moment in mijn leven, met wat er voor mij ligt? Of is dit een afleiding, hoe interessant en verleidelijk ook, van iets belangrijkers? Deze klemtoon haalt de prioriteit naar boven. Niet alles wat zich aandient, hoort tot mijn pad.
Maar het is ook een controlemechanisme voor de inhoud van de taak zelf, van hetgeen aan mij is gevraagd of wat ik mezelf dreig op te leggen. Bedoelen we hetzelfde? Of hebben we het hier over totaal verschillende dingen?
Moet ik dit nu doen?
Is de tijd hier rijp voor? Of forceer ik iets dat beter wil rijpen? Of andersom: stel ik iets uit dat juist nu gedaan moet worden? Deze klemtoon gaat over timing. Niet alles hoeft nu. Niet alles heeft prioriteit. Niet alles is belangrijk of urgent.
Moet ik dit nu doen?
Is actie de juiste respons? Of is iets anders passender — luisteren, wachten, observeren, delegeren, weigeren, er een nacht over slapen? Deze klemtoon herinnert mij eraan dat doen maar één van de mogelijke antwoorden is. Soms is het juiste om nog niet te handelen.